konatulo ()
rzeczownik (1.1) znajomy
(1.1)
(1.1) Mi elektas miajn amikojn pro ilia bela aspekto, miajn konatulojn pro ilia bona karaktero kaj miajn malamikojn pro ilia bona intelekto. → Dobieram przyjaciół ze względu na ich dobry wygląd, znajomych ze względu na ich dobry charakter, a wrogów ze względu na ich intelektOscar Wilde https://eo.wikiquote.org/wiki/Intelekto.
(1.1) konato
konato, konatulino
(1.1) Termin bywa uznawany za niepoprawny, gdyż utworzony jest z „konat(o)” oznaczającego „osobę znaną” i dodatkowo morfemu „-ul-” wskazującego na „osobę charakteryzującą się czymś”. Przez to oznacza raczej „osobę, która przypomina znajomego, zachowuje się jak znajomy”. W praktyce taka interpretacja jest niespotykane, a termin i jego synonim funkcjonują wymiennie.