trograndigo ()
rzeczownik (1.1) przesada, wyolbrzymianie
(1.1)
(1.1) La maljuna patro sentis kvazaŭ konsciencriproĉon: ofte li sin demandis ĉu la malŝato, kiun la junulo ŝajnis sentadi por rajta edziĝo, ne havas sian fonton en la trograndigo de fila amo.Henri Vallienne – Kastelo de Prelongo – paĝ. 74 – INKO 2002. → Stary ojciec czuł jakby wyrzuty sumienia: często pytał siebie czy pogarda, jaką młodzieniec wydawał się odczuwać do prawnego małżeństwa, nie miała swojego źródła w przesadzie synowskiej miłości. (1.1) La ĝustasenca pasio estas la trograndigo de iu bezono aŭ sento; ĝi kuŝas en la eksceso, ne en la kaŭzo; kaj tiu eksceso fariĝas malbono, kiam ĝi rezultigas alian malbonon.Allan Kardec - La Libro de la Spiritoj – El la franca originalo tradukis prof. L.C Porto Carreiri Neto - Eldonfako de Brazila Spiritisma Federacio – 1989. → Właściwie sensowna namiętność jest wyolbrzymianiem jakiejś potrzeby albo uczucia; leży ona w ekscesie, nie w przyczynie; a ten eksces staje się złem, gdy powoduje inne zło.
grando, grandaĵo, grandeco, grandegulo, malgrandaĵo, malgrandeco grandigi, grandiĝi, malgrandigi, pligrandigi, pligrandiĝi granda, grandega, grandeta, malgranda, malgrandega, trogranda pogrande, pomalgrande