cyjanek ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) sól kwasu cyjanowodorowego, substancja trująca; (1.2) cyjanek potasu;
(1.1) (1.2)
(1.2) Po dziesięciu minutach Bormann kazał otworzyć drzwi, w pokoju pachniało gorzkimi migdałami, czyli cyjankiem.
(1.1) sinek (1.2) cyjankali
(1.2) trucizna
(1.1) cyjanek cynku, cyjanek sodu, cyjanek potasu, cyjanek wodoru
cyjankowy
( < → ciemnoniebieski) + → końcówka przydawana solom kwasów beztlenowych < ( < ) + → końcówka przydawana solom kwasów beztlenowych Nazwę w języku francuskim (cyanure) nadał Józef Gay-Lussac w artykule Badania nad kwasem pruskim opublikowanym przez siebie pod datą 18 września 1815 roku w Rocznikach chemii i fizyki. W języku polskim najpierw pojawił się odpowiednik urobiony od barwy sinej: sinek (najpóźniej w 1817), potem zaś w formy cyanek, cyannik i cyjanek.
(1.2) angielski: (1.1) cyanide baskijski: (1.1) zianuro białoruski: (1.1) цыянід bułgarski: (1.1) цианид czeski: (1.1) kyanid ; (1.2) cyankáli francuski: (1.1) cyanure hiszpański: (1.1) cianuro ido: (1.1) cianido interlingua: (1.1) cyanuro kataloński: (1.1) cianur niderlandzki: (1.1) cyanide niemiecki: (1.1) Zyanid ; (1.2) Zyankali nowogrecki: (1.1) κυάνιο rosyjski: (1.1) цианид słowacki: (1.1) kyanid ; (1.2) cyankáli słoweński: (1.1) cianid szwedzki: (1.1) cyanid ukraiński: (1.1) ціанід węgierski: (1.1) cianid włoski: (1.1) cianuro