forpelo ()
rzeczownik (1.1) wypędzenie, wydalenie, odpędzenie
(1.1)
(1.1) Komence ŝi aŭskultis, poste ĉe orelo Neante, skuis manon, kvazaŭ por forpelo De malagrablaj vortojZob. Adam Mickiewicz, Sinjoro Tadeo, (Księga III), tłum. Antoni Grabowski, Pola Esperanto-Asocio, Warszawa 1986.. → Początkowo słuchała, potem nad uchem przecząco potrząsnęła ręką jakby dla odpędzenia nieprzyjemnych słów. (1.1) La dudek 28an de aŭgusto pli malbona sciigo. Nova forpelo: en la daŭro de tri tagoj ĉiuj germanoj devos forlasi ParizonBerta von Sutnner, For la batalilojn!, str. 425, tłum. Armand Caumont, INKO 2001.. → Dwudziestego ósmego sierpnia gorsza wiadomość. Nowe wypędzenie; w przeciągu trzech dni wszyscy Niemcy będą musieli opuścić Paryż.
(1.1) forpelo el la paradizo → wypędzenie z raju • forpelo de ĉeĥoj el Sudetio → wypędzenie Czechów z Sudetów
elpelo, forpelado forpeli