__TOC__ gbur ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek opryskliwy, nieobyty towarzysko (1.2) w XV-XIX w.: gospodarz, zamożny chłop, posiadający własne duże gospodarstwo (tzw. gburstwo), od jednego do dwóch łanów, w większości wolny; (1.3) bogaty rolnik (1.4) gospodarzDorota Krystyna Rembiszewska, Niemieckie pożyczki leksykalne w dziewiętnastowiecznych materiałach Georga Wenkera z obszaru Warmii i Mazur, w: Gwary dziś. 7. Rocznik poświęcony dialektologii słowiańskiej, Wydawnictwo Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Poznań 2015, s. 232.
(1.1-2)
(1.1) Z niego jest straszny gbur – wchodząc nie powiedział nawet „Dzień dobry”. (1.1) Przed tym drugim nie miałam po co się wysilać, bo był gbur i cham.
(1.1) cham, grubianin, prostak, prostaczek, kmiot, kmieć, jaskiniowiec, ordynus, prymityw, bamber
(1.1) człowiek
gburostwo , gburstwo , gburzysko gburka gburowaty gburowato
(1.4)
(1.4) angielski: (1.1) boor hiszpański: (1.1) zafio jidysz: (1.1) גראָבער פֿליגל (grober fligl) kaszubski: (1.1) sëri (nieòbëczajny, scërzowati) człowiek; (1.2) gbùr niemiecki: (1.1) Flegel staro-wysoko-niemiecki: (1.2) gibüro , gebure , gebur szwedzki: (1.1) lurk wilamowski: (1.1) cepok , priöestok włoski: (1.1) zotico , zoticone , cafone , tanghero , villano , villanzone , bifolco
gbur ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gospodarz, rolnikBarbara Bartnicka, Język i my. 4, WSiP, Warszawa 1994, s. 47.