satysfakcja () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) uczucie zadowolenia ze spełnienia pewnych oczekiwań (1.2) zadośćuczynienie za krzywdę, urazę
(1.1-2)
(1.1) W jej głosie słychać było satysfakcję. (1.2) Obrażony szlachcic zażądał satysfakcji.
(1.1) zadowolenie (1.1-2) asfekcyjá
(1.1) rozczarowanie, zawód
satysfakcjonować satysfakcjonujący
dać satysfakcję
< Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 370.
angielski: (1.1) satisfaction arabski: (1.1) غنى, رضاء, سد, قناعة chiński standardowy: (1.1) 满意 (mǎnyì) duński: (1.1) tilfredshed ; (1.2) satisfaktion hiszpański: (1.1) satisfacción ; (1.2) satisfacción , reparación japoński: (1.1) 満足 (まんぞく, manzoku) jidysz: (1.1) הנאה (hanoe) kataloński: (1.1) satisfacció niemiecki: (1.1) Befriedigung , Zufriedenheit tuvalu: (1.1) fakamaliēga