konsonant () , , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) dźwięk języka mówionego powstający poprzez zablokowanie przepływu powietrza w aparacie mowy
(1.1)
(1.1) Który z konsonantów występuje we wszystkich językach Kaukazu?
(1.1) spółgłoska
(1.1) dźwięk
konsonantyzacja , konsonantyzm , konsonantyzowanie konsonantyzować , konsonantyzować się , skonsonantyzować konsonantyczny
angielski: (1.1) consonant bułgarski: (1.1) консонант chorwacki: (1.1) konsonant czeski: (1.1) konsonant duński: (1.1) konsonant norweski (bokmål): (1.1) konsonant norweski (nynorsk): (1.1) konsonant słowacki: (1.1) konsonant szwedzki: (1.1) konsonant wepski: (1.1) konsonant włoski: (1.1) consonante
konsonant ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) spółgłoska
konsonant ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) spółgłoska
(1.1)
konsonant ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) spółgłoska
(1.1) en konsonant, konsonanten, konsonanter, konsonanterne
(1.1) Undersøgelser viser, at vokaler kan aflæses på munden med en sikkerhed på ca. 70% og konsonanter med en sikkerhed på ca. 30%. → Badania wykazują, że samogłoski można odczytać z ruchu warg z pewnością 70%, a spółgłoski z pewnością 30%.
(1.1) medlyd
(1.1) vokal, selvlyd
konsonant ()
(1.1) spółgłoska
konsonanto konsonanta
konsonant ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) spółgłoska
(1.1) en konsonant, konsonanten, konsonanter, konsonantene
(1.1) vokal
konsonant ()
rzeczownik (1.1) spółgłoska
konsonant ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) spółgłoska
(1.1) spoluhláska
konsonantizmus , konsonantnosť , konsonantizácia , konsonancia konsonantický, konsonantný, konsonančný
konsonant ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) spółgłoska
(1.1) en konsonant, konsonanten, konsonanter, konsonanterna
(1.1) vokal
konsonant ()
rzeczownik (1.1) spółgłoska