imć

imć ()

rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) …zwrot grzecznościowy zwykle używany przed nazwiskiem, tytułem lub innym określeniem osoby (mężczyzny lub kobiety), rzadko samodzielnie

(1.1)

(1.1) I Imć Lerchenfeldt zaczął perswadować, aby się Imć sądowa dobrowolnie wynosiła. Ktora odpowiedziała: Ja tu gwałtem ani bez racji nie weszła, nie mam racji ustępować. Odpowiedział Imć Lerchenfeldt: a kiedy Imć nie chcesz, to zostanie mnóstwo chłopstwa, ci nie będą spokojnie siedzieli. (1.1) Imć Pan wojewoda, różne w innych materyach prowadząc dyskursa, nie wspominając nic o Imć Panu Wisłouchu, ani go czekając, lecz na perswazyą Imć Pana Sosnowskiego, pożegnał Imć Pana podskarbiego, i poszedł do Imć Pani Tymanowy na kawę. (1.1) Imć panowie Guzelfowie nie chcą procentem kontentować się… ale chcą, gdyby suma oddaną była i folwark dla siebie. (1.1) Imć Anzelm jest partią pierwszej wody (…).

Forma ściągnięta zwrotu Jego Miłość / Jej Miłość

Zwykle pisane wielką literą. Stosowane także w liczbie mnogiej.