nokaut ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) w sportach walki: cios powalający przeciwnika i uniemożliwiający dalszy pojedynek;
(1.1)
(1.1) Pojedynek bokserów zakończył się nokautem w 5 rundziez Internetu. (1.1) Nie doszło do nokautu, ale rywal wstał trochę zamroczony.
(1.1) nokaut techniczny
(1.1) knock-out
nokautowanie , znokautowanie nokautować , znokautować nokautowy
, <
angielski: (1.1) knock-out, knockout, kayo bułgarski: (1.1) нокаут (nokaut) czeski: (1.1) knokaut duński: (1.1) knockout esperanto: (1.1) knokaŭto, nokaŭto francuski: (1.1) knock-out hiszpański: (1.1) nocaut niemiecki: (1.1) Knock-out , K. o. nowogrecki: (1.1) νοκ άουτ portugalski: (1.1) nocaute słowacki: (1.1) knokaut ukraiński: (1.1) нока́ут (nokáut) węgierski: (1.1) kiütés włoski: (1.1) knock out , kappaò