buzdygan ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wschodnia broń obuchowa o stalowej głowicy; w Polsce od XV wieku także jako oznaka rangi oficerskiejWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 58.;
(1.1)
(1.1) W jednym z czółen stał pan Skrzetuski, wyższy nad innych, dumny, spokojny, z porucznikowskim buzdyganem w ręku i z gołą głową, bo mu strzała tatarska zerwała czapkęHenryk Sienkiewicz, Ogniem i mieczem, t. 1, rozdz. X..
(1.1) buława, pałka
z języków turkijskich, (bozdağan)
bułgarski: (1.1) боздуга́н węgierski: (1.1) buzogány