t. z. () , , ,
skrót (1.1) tak zwany
(1.1)
(1.1) Sokólszczanie od Korycina, Suchowoli i Janowa, nazywają Królestwo Kongresowe Polszczą lub Krolestwem, Koroną zaś a nie inaczej, zowią po dziś dzień okolicę leżącą za rzeką Bierezowa, (rzeka ta wraz z Biebrzą stanowiła odwieczną granicę między Litwą i Koroną), czyli północna część powiatu białostockiego, a która za rzeczypospolitej wchodziła w skład małopolskiego Podlasia, i w której główną a dziwnie obijającą się o ucho właściwością, jest ni mniej, ni więcej tylko t. z. mazurzenie, (n. p. sto, cehò, cort, docka vel corka, kacan, posòṷ, rusać, scenià, stabin itp.)Michał Federowski, Lud białoruski na Rusi Litewskiej, T. 1, 1897, Kraków. (1.1) Diariusz Seymu Warszawskiego w roku 1673, t. z. „Pacificationis” zaczętego „Kontinuatią konfederacyi”, dnia 4 stycznia, a zakończonego jako Sejm po 8 kwietnia 1673Diariusz Seymu Warszawskiego, 1881. (1.1) Opis grodów i terytoryów z północnej strony Dunaju czyli t. z. geograf bawarskiStanisław Zakrzewski, Opis grodów i terytoryów z północnej strony Dunaju czyli t.z. geograf bawarski, 1917.
(1.1) tzw.
(1.1)