Świętowit ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) słowiański bóg wojny i urodzaju czczony przez plemię Ranów, którego główna świątynia znajdowała się na wyspie Rugia, na przylądku Arkona;
(1.1)
(1.1) Wedle wiary Rugian walczył Świętowit, bo tak się bałwan nazywał, na tym koniu przeciw wrogom swej czci, a dowodziło tego, że koń, acz na noc zamknięty w swej stajni, rano nieraz tak zziajany, a ubłocony wyglądał, jakby w powrocie z wyprawy bardzo znaczną przebiegał drogę. (1.1) Ten sam Daćbóg w Arkonie nazywał się Świętowitem, był przecież dawcą urodzajów, któremu na cześć obchodzono najwalniejsze Święto doroczne po żniwach, niby bohacz białoruski, czczony tej samej porze. (1.1) Poza nim plasują się bóstwa lokalne, z których część, jak Świętowit, może zostać utożsamiona z interesami państwowymi i awansować na głównego boga.
(1.1) bóg Świętowit
(1.1) Swantewit, Swentowit
święto , święta , świętość , świątynia , świątek , świętoszek , świętoszkowatość , święcone , święconka , święcenie , świętowanie , wyświęcanie święcić , świętować Świętowitowy, święty, świąteczny, świątynny, świętoszkowaty świątecznie, święcie, świętobliwie
sztuczne zapożyczenie i transkrypcja , ze , które składa się ze kontynuantów → święty + -o- + -vitъ (przyrostek o niejasnym znaczeniu)
nie mylić z Światowid
angielski: (1.1) Svetovit, Sventovit, Svantovit, Svantevit białoruski: (1.1) Святавіт bośniacki: (1.1) Svetovit bułgarski: (1.1) Святовит chorwacki: (1.1) Svetovit czeski: (1.1) Svantovít , Svantovit dolnołużycki: (1.1) Swantowit japoński: (1.1) スヴェントヴィト, スヴァントヴィト kaszubski: (1.1) Swiãtowit łaciński: (1.1) Suantouitus , Suantouith , Suantuitho , Suantevit macedoński: (1.1) Световит niemiecki: (1.1) Swantewit , Swentowit , Swantewit nowogrecki: (1.1) Σβάντοβιτ , Σβέντοβιτ rosyjski: (1.1) Святовит serbski: (1.1) Световит słowacki: (1.1) Svantovít słoweński: (1.1) Svetovit staronordyjski: (1.1) Svanteviz ukraiński: (1.1) Святовит włoski: (1.1) Svetovit