ѧзꙑчьскъ ()
ęzyčĭskŭ
przymiotnik (1.1) zagraniczny, obcy (1.2) niechrześcijański, pogański
(1.1-2)
(1.1) ѧзꙑчьнъ, страньнъ, тоуждии, тоужии, язꙑчьскъ, варъварьскъ, иноплеменичьскъ (1.2) ѧзꙑчьнъ, язꙑчьскъ, елиньскъ, коудешьскъ, поганьскъ, сатаниньскъ страньскыи
ѧзꙑци , ѧзꙑкъ , ѧзꙑчькъ , ѧзꙑкоболѣзниѥ , ѧзꙑкоболѣзньствиѥ , ѧзꙑковрѣдиѥ , ѧзꙑчьникъ , двоѧзꙑчьникъ , иноѧзꙑчьникъ , остроѧзꙑчьство , приѧзꙑчьница ѧзꙑкосвѣтообразьнъ, ѧзꙑчьнъ, двоѧзꙑчьнъ, иноѧзꙑчьнъ, поздьноѧзꙑчьнъ, ѧзꙑкоболивъ, моудьноѧзꙑчьнъ ѧзꙑчьскꙑ
źródłosłów dla zapożyczenie ze , z → językowy , , (ze > , , )