borger ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) obywatel (mieszkaniec miasta, gminy, kraju itd.) (1.2) mieszczanin
(1) en borger, borgeren, borgere, borgerne
(1.1) Alle borgere over 16 år får i løbet af 2021 et tilbud om vaccination mod COVID-19. → Wszyscy obywatele w wieku powyżej 16 lat otrzymają w ciągu 2021 roku propozycję szczepienia przeciwko COVID-19. (1.1) Almindelige borgere har svært ved at bryde grundloven, det kan kun myndigheder. → Zwykłym obywatelom trudno jest łamać konstytucję, mogą to tylko władze.
(1.1) borgerkrig → wojna domowa • medborger → współobywatel • verdensborger → obywatel świata
(1.1) indbygger
borgerskab borgerlig
(1.1) → osoba posiadająca obywatelstwo danego kraju, nie obcokrajowiec