wryć ()
czasownik przechodni dokonany ( brak) (1.1) uderzając lub wciskając, zagłębić coś w miękkim podłożu czasownik zwrotny dokonany wryć się ( brak) (2.1) uderzywszy lub wcisnąwszy się w miękkie podłoże, zagłębić się w nim (2.2) utrwalić się w czyjejś świadomości na długi czas
(1.1) (2.1-2)
(1.1) I spostrzega teraz dopiero, że leży na płycie sarkofagu, którą czas strzaskał, w ziemię wrył i mchami przez wieki znów spoiłWacław Berent, Żywe kamienie, wyd, Spółka Wydawnicza „Ostoja”, Poznań 1918.. (2.1) Kabina pilota małego samolotu wryła się w ziemię i została zmiażdżona. (2.2) Ich krótka wizyta wryła się w pamięć wielu ludzi, zmieniła albo złamała im życie.
(2.1) wryć się w ziemię (2.2) wryć się w pamięć / serce
stać / stanąć / stawać / zatrzymać się jak wryty