antuḫšaš ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) człowiekA. Kloekhorst, Etymological Dictionary of the Hittite Inherited Lexicon, Brill, Leiden–Boston 2008, s.v. antuuaḫḫaš- / antuḫš-, s. 188.J. Puhvel, Hittite Etymological Dictionary, vol. I–II, Walter de Gruyter, Berlin–New York–Amsterdam 1984, s.v. antu(wa)hha-, antuhša, s. 79. (1.2) osoba
(1.1-2)
(1.1) kuiš antuḫšaš → jakiś człowiek (1.2) appezziš antuḫšaš → osoba o najniższej randze
antuḫšātar , antuḫsannanza
A. Kloekhorst, Etymological Dictionary of the Hittite Inherited Lexicon, Brill, Leiden–Boston 2008, s.v. antuuaḫḫaš- / antuḫš-, s. 189. próbowano powiązać etymologicznie z J. Puhvel, Hittite Etymological Dictionary, vol. I–II, Walter de Gruyter, Berlin–New York–Amsterdam 1984, s.v. antu(wa)hha-, antuhša, s. 82., jednak obecnie przeważa opinia o związku z → tchnienie, dym, na podstawie (dhūma) → dym i → wypełniony duchem, uduchowionyH. Eichner, Review of: Friedrich J. – Kammenhuber, A. Hethitisches Wörterbuch, 2. Aufl., 2. Liefg., „Die Sprache” 25 (1979), s. 77. (antola), 𐤠𐤫𐤩𐤬𐤩𐤠 (anlola) → posągJ. Puhvel, Hittite Etymological Dictionary, vol. I–II, Walter de Gruyter, Berlin–New York–Amsterdam 1984, s.v. antu(wa)hha-, antuhša, s. 83.
anduḫšaš, antuwaḫḫaš, antūwaḫḫaš antuḫḫaš, antūwaḫza pierwotnie prawdopodobnie antuwaḫḫaš w mianowniku i antuḫšaš w przypadkach zależnych; później nastąpiło przejście antuḫšaš do mianownika oraz antuwaḫḫaš do przypadków zależnychJ. Puhvel, Hittite Etymological Dictionary, vol. I–II, Walter de Gruyter, Berlin–New York–Amsterdam 1984, s.v. antu(wa)hha-, antuhša, s. 81.