miecić ()
czasownik przechodni niedokonany (1.1) rzucać, ciskać czymś (zazwyczaj sypkim, drobnym lub w dużej ilości) (1.2) gwałtownie przesuwać, zgarniać lub pędzić coś po powierzchni (zwykle o działaniu wiatru, wody) (1.3) potrząsać czymś, szarpać, kołysać (np. głową, drzewami) (1.4) wypowiadać gwałtownie, ciskać (słowa, spojrzenia) (1.5) celować, wymierzać (1.6) czyhać (na coś) (1.7) rozniecać, rozpalać (ogień) (1.8) mieć, miewać czasownik zwrotny niedokonany miecić się (2.1) gwałtownie się poruszać, szamotać się, miotać się
(1)
(1.1) Kilka wichrów raz po raz prześwisnęło spodem, jeden za drugim lecą, miecąc krople dżdżyste. (1.1) Wiatr północny [...] ostro zacinał, miecąc ostry pył w oczy wołów i żywych ludzi. (1.2) Dzień nastał chmurny [...], wiatr [...] śniegami miecił zapalczywie. (1.3) Wszytkoć wadzi: być na nos biedna mucha padła, Miecesz głową i mniemasz, że cię do krwie zjadła. (1.3) Wstawał wiatr i miecił z wolna drzewinami, iż poszumiwały głucho i smutnie. (1.4) I nie tyle prędkich słów gniewne usta miecą [...], ile z tych dział leciało bomb. (1.4) Oto nad piorun przeraźliwsze strzały Z twych oczu na mnie miece bożek mały. (2.1) Wśród damasceńskich krzywych pałaszy miece się Żmija okropnym bojem. (2.1) Tak więc smok [...] słowiczki liche zbiera [...]; tymczasem matka szczebiece uboga, a na zbójcę coraz się miece.
(1.1) miotać, rzucać, ciskać, mieść
(1.1-4, 2.1) historyczna forma mieść, powiązana z miotać (1.5-6) związane z: → zauważyć; → znak, cecha; → oznaczyć (1.7) oboczność od < → rozpalać (1.8)