oberwać ()
czasownik przechodni dokonany ( obrywać) (1.1) szarpnięciem lub gwałtownym pociągnięciem odłączyć część od całości (1.2) spowodować odpadnięcie, osunięcie się lub zerwanie czegoś (zwykle mas ziemi, brzegów rzeki, elementów konstrukcyjnych) (1.3) otrzymać lub przyjąć coś niekorzystnego, szkodliwego lub bolesnego (np. cios, karę, naganę, złą ocenę) (1.4) uszczuplić lub zmniejszyć należną kwotę świadczenia (np. zarobki, premię) (1.5) wyrwać lub powyrywać (zwykle o włosach) (1.6) odebrać, porwać lub wykraść czasownik nieprzechodni dokonany ( obrywać) (2.1) zostać uderzonym, pobitym lub odnieść obrażenia fizyczne (2.2) doznać przykrości, krytyki lub negatywnych konsekwencji własnego lub cudzego zachowania czasownik zwrotny dokonany oberwać się ( obrywać się) (3.1) odłączyć się od całości, odpaść lub zerwać się pod wpływem ciężaru, zużycia lub czynników zewnętrznych (3.2) osunąć się w dół, stracić stabilność (np. o ziemi, stoku, nawisach) (3.3) ulec nadwerężeniu lub uszkodzeniu wskutek nadmiernego wysiłku fizycznego (3.4) spotkać się z przykrą reakcją, karą lub naganą (3.5) o odzieży: ulec zniszczeniu, podarciu lub obszarpaniu
(1, 2) (3)
(1.1) Oberwałem z krzaka suchą gałązkę i kazałem jej zapłonąć. (1.1) Wrócił drugi Krupski z motylem. [...] Roullot proponuje, żeby oberwać mu skrzydła. (1.2) Gwałtowna wichura oberwała wówczas metalową konstrukcję. (1.3) Nawet taki uczeń jak Tomek wolał nieraz oberwać dwóję, niż na przykład wyliczyć z pamięci poczet [...] rodziny carskiej. (1.4) Wiesz, co o tobie mówią, że ty chcesz wszystkim zarobki oberwać. (2.1) — Zawrzyj gębę, śląski ćwoku, bo i ty oberwiesz. (2.1) [...] w bójce zawsze można samemu oberwać i potem będą nieprzyjemności w domu za podbite oko czy rozerwaną koszulę. (2.2) Już w latach trzydziestych za takie afiszowanie się moją polskością w tychże „Sopotach” mógłbym zapewne nieźle oberwać. (3.1) Mówiłam, że obrywa mu się pasek u sandałka, no i oberwał się. (3.1) Nieprawdą jest, jakoby na półce, która się oberwała [...] znajdowały się dzieła klasyków Marksizmu-Leninizmu. (3.2) Lawina, w której zginął Maciek była stosunkowo niewielka. Śnieg oberwał się na odcinku ok. 25 metrów. (3.2) Ziemia się oberwała i Zenka już nie było. (3.3) Sam ojciec był też wątły, ciężko robić nie mógł, więc oberwał się przy budowie kościoła. (3.4) Oberwało się również polskim szkołom, które własnym wysiłkiem realizują programy autorskie. (3.4) Splot różnego typu okoliczności spowodował, że Piastowi oberwało się za to, za co powinno się oberwać Urzędowi Miejskiemu. (3.5) Szyja mu grubo brudem narosła, ubranie się oberwało .
oberwanie , obrywanie , oberwaniec , obryw obrywać , oberwać się , obrywać się , rwać , zerwać , wyrwać , wyrywać , zrywać oberwany
oberwanie chmury • oberwać po uszach / oberwać po łbie / oberwać po nosie / oberwać po grzbiecie / oberwać po karku / oberwać po pysku / oberwać po mordzie / oberwać po dupie / oberwać po łapach / oberwać po głowie • oberwać w czapę • oberwać guza / oberwać burę / oberwać cięgi / oberwać baty / oberwać lanie / oberwać smary • oberwać śliwkę w plecy