podburzyć ()
czasownik przechodni dokonany ( podburzać) (1.1) (wzbudzić w kimś wrogość) (1.2) (sprowokować do walki zbrojnej) czasownik zwrotny dokonany podburzyć się ( podburzać się) (2.1) (napełnić się wrogością) (2.2) (wzajemnie)
(1) (2)
(1.1) Z początku stosował groźby i szantaż - że nie będzie dawał jej pieniędzy, podburzy przeciwko niej dzieci i w ogóle wszelkimi sposobami będzie uprzykrzał jej życie. (1.1) Wówczas mieszkańcy podburzeni przez Tadeusza Króla, przewodniczącego komisji przetargowej, nie zgodzili się na propozycję. (1.2) W roku 370 mauretański wódz Firmus podburzył przeciwko Rzymowi plemiona mauretańskie. (1.2) W czasie rzezi galicyjskiej (1846) – podburzeni przez zaborców chłopi pobili i wygnali ze wsi zarządcę dóbr biskupich wraz z rodziną. (2.1) Wówczas podburzy się pospólstwo, które domagając się uwolnienia więźnia, wtargnie do pałacu. (2.2) Chłopcy podburzyli się nawzajem przeciw ojcu i jego tyranii.
podburzanie , podburzenie , burzenie , burza , burzyciel podburzać , burzyć , podburzać się , podburzyć się , wzburzyć, oburzyć, zaburzyć podburzający, podburzony, burzliwy, burzowy burzliwie
(w znaczeniu „czynić niespokojnym, wprawiać w stan wrzenia”)
(1) (2)