otępienie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) (1.2) postępujące zaburzenie funkcji poznawczych, zwłaszcza pamięci, myślenia i orientacji, na skutek zmian w ośrodkowym układzie nerwowym (1.3) stan zobojętnienia, brak żywej reakcji emocjonalnej
(1.2) demencja (1.3) apatia, przytępienie, zobojętnienie
otępieć otępiały, tępy
angielski: (1.1) dulling; (1.2) dementia; (1.3) apathy łaciński: (1.1) hebetudo ; (1.2) dementia ; (1.3) apathia