koncypjent ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) pisownia sprzed reformy 1936 terminu: koncypient (początkujący urzędnik) (1.2) pisownia sprzed reformy 1936 terminu: koncypient (pracownik biurowy odpowiedzialny za samodzielne redagowanie dokumentów) (1.3) pisownia sprzed reformy 1936 terminu: koncypient (praktykant w kancelarii prawniczej)
(1.1) To mu przypomniało, że jest bądź co bądź doktorem praw i koncypjentem w starostwie, tedy: należy mu się od samego siebie szacunek. (1.3) Dzięki zarobionym w lecie pieniądzom ukończył studja i został koncypjentem w kancelarii pewnego adwokata paryskiego. (1.3) Dziś w godzinach rannych koncypjent adw. Axera, obrońcy Gorgonowej, [...] zakomunikował jej decyzję Sądu Najwyższego, uchylającą wyrok śmierci. (1.3) W wyniku rozprawy sąd skazał oskarż. dr. Hyza i jego koncypjenta Janioka — na 3 miesiące więzienia.