błoń ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) , lub błonie; otwarty, rozległy, płaski obszar porośnięty trawą
(1)
(1.1) Gromem tętnią po błoni rumaków kopyta, // Jękiem piekieł ich trąba wojownicza zgrzyta… (1.1) …podsłoneczna błoń błękitna jest ich niepodzielną własnością, gdzie prócz nich nikt nie ma prawa pokazać się. (1.1) Królu, to czysty lud, nie podnoś broni! // Nigdy nie zlała krew tej świętej błoni.
(1.1) błonie, łąka, pastwisko, równina, murawa
błonie
→ podmokły, błotnisty teren pokryty trawą, nizinna łąka < → jasny, błyszczący poświadczone od 1405 r. w tejże formie → otwarta przestrzeń podmiejska
Posługiwanie się mianownikiem w rodzaju żeńskim (ta błoń) we współczesnej, standardowej polszczyźnie traktowane jest jako błąd normatywny, który należy zastępować wariantem nijakim (to błonie).