błazennica ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) błaźnica
(1.1) — Na dworze każą mi być błazennicą — odparła Preciosa — a ja nie będę umiała błaznować i wszystko przepadnie.
(1.1) błaźnica
błazen , błazenada , błazeństwo , błaznowanie , błazno , błazeniec , błażen błazenek błaźnisko błaźnica zbłaźnić się , błaznować , błaźnieć , błaźnić , zbłaźnić ; błazenkować błazeński; błaźniwy błazeńsko