-ем () -em
(1.1-2) (1.3)
przyrostek (1.1) formy dzierżawczej 1. (1.2) tworzący imiona (rzeczowniki, rzadziej przymiotniki) od tematów czasownikowych (1.3) formy predykatywnej 1. imion, w tym nieosobowych form czasownika
(1.1-2) patrz Uwagi
(1.1) әсәй → matka, әсәйем → moja matka (1.2) эсеү → pić, эсем → picie (1.3) килер → (ten, który) przyjdzie, килерем → przyjdę
(1.3) -мен
(1.1-3) łączy się z wyrazami / tematami, kończącymi się spółgłoską oraz zawierającymi w ostatniej sylabie samogłoskę przednią niezaokrągloną (1.1-2) tworzy formę mianownika, wyraz, utworzony za pomocą tego przyrostka, podlega dalszej deklinacji według właściwego modelu (1.1) zazwyczaj występuje po przyrostku liczby mnogiej. Wyjątek stanowią formy niektórych terminów pokrewieństwa, әсәй "matka" → әсәйҙәрем "moje matki" ≠ әсәйемдәр "moja matka i jej rodzina / otoczenie". (1.3) występuje jako ostatni sufiks danej formy słowa, w związku z czym ta nie podlega dalszej odmianie