kirus ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) , i , i Hasło „kirus” w: Bogdan Walczak, Warstwy chronologiczne germanizmów w gwarze miejskiej Poznania, DOI 10.14746/gd.2016.8.9 w: „Gwary Dziś: rocznik poświęcony dialektologii słowiańskiej”, red. Jerzy Sierociuk, vol. 8, 2016, Poznań: Wydawnictwo Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, ISSN 1898-9276, s. 91. pijak, alkoholik (1.2) łobuz (1.3) i kieliszek
(1.1) Umieli wódeczkę uszlachetnić, uzyskać wytrawny smak, potrafili zmylić nawet starych kirusów, zwłaszcza gdy odsączony, klarowny płyn wlali do pękatych butelek z etykietką lwowską Baczewskiego. (1.1) Więc poszedłem z chłopakami na wódkę. (…) Piłem jak każdy, w szklankach po musztardzie. A że nie opuściłem ani jednej kolejki i jeszcze postawiłem pół litra, to chłopaki się dziwili i powiadał jeden z drugim: — Toś ty kirus, Pawełku, kto by pomyślał. (1.1) Napoleon pochodzi zatem z młodszej rodziny. Z niepewną domieszką krwi ze strony ojca — który był kirusem, karciarzem, marnotrawcą, chełpliwcem, fifakiem, intrygantem, chwiejną chorągiewką przy dożywotnej bryndzy kieszeniowejAlfred Kerr, Jest wyspa imieniem Korsyka, przekł. Edyta Gałuszkowa w: „Czas”, red. Lucjan Siemieński, R. 87, nr 266 B, 28 września 1935, Kraków, s. 6.. (1.3) Miałem z sobą mokre [= płyn], juści [= ale] nie arcywizę [= wodę], jeno kawalerską naszą ćmagę [= wódkę], com na błogosławieństwo od mojej bini [= dziewczyny] dostał. Golnąłem [= wypiłem] sobie ze cztery kirusy [= kieliszki] i knaję [= idę] dalej.
(1.1) ; (1.2) (1.3)
kira kirzyć kirny
() → pić alkohol
(1.1) (1.2) (1.3)