dziamgotać ()
czasownik przechodni niedokonany (1.1) narzekać, skarżyć się (1.2) mówić, gadaćBronisław Wieczorkiewicz, Gwara dzielnicy Ochota (Z rozważań nad gwarą warszawską) w: „Južnoslovenski filolog: povremeni spis za slovensku filologiju i lingvistiku”, red. M. Pavlović, R. Bošković, M. Pešikan, tom. XXX, z. 1–2, 1973, Beograd: Institut za srpskohrvatski jezik, s. 80.
(1.1) Dostajesz praktyczne porady doświadczonych forumowiczów i jeszcze śmiesz dziamgotać? (1.2) Zauważyłem, że ludzie gadatliwi z natury łapią nowy język o wiele szybciej. Mają w sobie ten mus i muszą dziamgotać, a że nie mają okazji w swoim języku, więc dziamgotają w obcym, bez wyboru. (1.2) Na drugim końcu pisuarów dziamgotało między sobą trzech niskich Japończyków w identycznych ciemnych garniturach i z czarnymi fryzurami na jeża. Dziwny to szwargot, nie widzę szans, żeby się u nas przyjąłP. B. Yuill, Hazell i łajdackie żarty w: „Głos Pomorza: dziennik Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej”, wyd. 12, R. XXXIV, nr 124, 28–29 maja 1986, Koszalin, ISSN 0137-9526, s. 7..
(1.2) ; bełkotać, brechtać, brąchać, chlapać, gamzać, mordziatkować
,
(1.1) (1.2)