okazo ()
rzeczownik (1.1) wypadek, zdarzenie (1.2) okazja (1.3) zdarzenie losowe
(1.1-3)
(1.1) en la plej bona/malbona okazo → w najlepszym/najgorszym przypadku (1.2) kapti/profiti/uzi okazon → korzystać z okazji
(1.1) okazaĵo, okazintaĵo
okazi, okazigi okaza okazaĵo okaze faru hodiaŭ, kion vi povas, morgaŭ vi eble okazon ne trovo • fordormi la okazon • kiu okazon forŝovas, ĝin jam ne retrovas • li atendas, ke la okazo venu al lia nazo • okazo faras ŝteliston • okazo kreas ŝteliston • okazon kaptu ĉe l' kapo, ĉar la vosto estas glita • se elsaltas la okazo, ĝi rompiĝas kiel vazo