op () ,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) op-art, opart (kierunek w sztuce abstrakcyjnej)
op ()
skrót (1.1) = operation → operacja (1.2) = operator → operator
op ()
przysłówek (1.1) kierunek w górę, do góry (w polskich zdaniach często odpowiednikiem jest sam czasownik, przyrostek czasownika lub kontekst) (1.2) z pozycji leżącej na siedzącą lub stojącą (1.3) z południa na północ (1.4) od mniejszej do większej liczby, ilości lub jakości
(1)
(1.1) Brandmanden gik op til sjette sal. → Strażak wszedł ("do góry") na siódme piętro. (1.1) Drengen kastede en sten op. → Chłopiec podrzucił kamień ("w górę"). (1.2) Patienten satte sig op i sengen. → Pacjent usiadł ("podniósł się do pozycji siedzącej") w łóżku. (1.3) Familien rejste op til Sverige. → Rodzina pojechała ("w kierunku północnym") do Szwecji. (1.4) Endelig gik priser på mine aktier op. → W końcu ceny moich akcji wzrosły.
(1) ned
være op til noget
oppe
op ()
(1.1) oznacza liczebnik zbiorowy
(1.1) du – duope → dwa – we dwoje
opa opo, n-opo
op ()
przyimek (1.1) na, np. na stole przymiotnik (2.1) całkowicie zużyty (2.2) wyczerpany, zmęczony
(1.1) Op de tafel ligt een lepel. → Na stole leży łyżka. (2.1) De benzine is op. → Skończyła się benzyna. (2.2) Ik ben helemaal op. → Jestem zupełnie wyczerpany.
op ()
czasownik (1.1) otwierać przymiotnik (2.1) otwarty
op ()
spójnik (1.1) jeżeli, jeśli
(1.1) opp