os ()
(1.1) od: osa
(1.1) W drugim rogu dostrzegliśmy workowate gniazdo os.
os ()
rzeczownik (1.1) kość
os ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) oś
os ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) zanieczyszczony, śmierdzący dym, wyziewy (1.2) nieprzyjemny zapach, odór, smród zaimek (2.1) nas; (2.2) nam;
(1) en os, osen,
(2.1) Hun kender os ikke. → Ona nas nie zna. (2.2) Åh Gud, giv os en chance til! → O Boże, daj nam jeszcze jedną szansę! (2.2) Lad os drikke aftens sidste kop te. → Wypijmy ostatnią tego wieczora filiżankę herbarty.
(2.1-2) zobacz też: zaimki w języku duńskim
os ()
(1.1) oznacza czas przyszły
(1.1) Mi estos. → Będę.
os ()
,
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kość (1.2) problem, przeszkoda un os, des os
ossifier ostéologie , ossature, osselet, ossement, ossification, ossuaire osseux, ossu en chair et en os • faire de vieux os • jusqu'à l’os • l’avoir dans l’os • n’avoir que la peau sur les os • ne pas faire de vieux os • os à moelle • paquet d’os • tomber sur un os • trempé jusqu’aux os
os ()
(dialekty z utożsamieniem s-z)
(1.1) forma słaba zaimka osobowego 2. (vosotros/as) w funkcji dopełnienia bliższego → was (1.2) forma słaba zaimka osobowego 2. (vosotros/as) w funkcji dopełnienia dalszego → wam (1.3) forma słaba zaimka osobowego 2. (vosotros/as) w postaci zaimka zwrotnego → się wykrzyknik (2.1) …używany do odstraszania ptaków i polowanych zwierząt
(1)
(1.1) Os vimos ayer. → Widzieliśmy/Widziałyśmy was wczoraj. (1.2) Os dije que no lo hicierais. → Mówiłem/am wam, żebyście tego nie robili. (1.2) ¿Os gustan las películas de aventuras? → Lubicie (= podobają się wam) filmy przygodowe? (1.3) Apresuraos o llegaremos tarde. → Pośpieszcie się, bo się spóźnimy.
(1.1-3) zawsze na początku grupy werbalnej oprócz form enklitycznych bezokolicznika, imiesłowu czynnego (gerundio) i trybu rozkazującego, jak również pozostałych form o czysto literackim charakterze: escribiros, amándoos, levantaos, hábloos
(1.1) (1.2) (1.3)
(1)
(1.3) w pozycji enklitycznej trybu rozkazującego 2. powoduje utratę przyrostka „-d”: levantar > levantad > levantaos (postać zwrotna „levantarse”)
os ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kość
(1.1) os; ossos
os ()
(1.1-5) (1.6)
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) ustaKrystyna Karwowska, Podręczny słownik lekarski łacińsko-polski i polsko-łaciński, wydanie IV, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa, 1991, s. 154, ISBN 83-200-1510-3 (1.2) pysk, dziób (u zwierząt)Józef Korpanty, Słownik łacińsko-polski. I-Z, tom 2, Warszawa 2001, s. 388–389, ISBN 83-7195-472-7. (1.3) mowa, wymowa, sposób wyrażania się (1.4) otwór, wejście, ujście (rzeki) (1.5) twarz, oblicze, rysy twarzy (1.6) kość
(1.1-5) ō|s, ~ris (1.6) os|, ~sis
(1.1) Osculetur me osculo oris sui! […]. → Niech mnie ucałuje pocałunkami swych ust! […]. (Pnp 1,2)przykład z Wulgaty, tłumaczenie wg Biblii Tysiąclecia (1.5) Video omnium vestrum ora atque oculos in me esse conversos.Centralna Komisja Egzaminacyjna, Egzamin maturalny: Język łaciński i kultura antyczna. Poziom rozszerzony. 8 maja 2024. Tekst modyfikowany na podstawie: Cyceron, In Catilinam, IV → Widzę, że twarze i oczy was wszystkich zostały zwrócone na mnie. (1.6) […] sana me, Domine, quoniam conturbata sunt ossa mea. → […] ulecz mnie, bo znękane są moje kości […]. (Ps 6,3)przykład z Wulgaty, tłumaczenie wg Liturgii Godzin wyd. Pallotinum
osculor
tarde venientibus ossa
os ()
(1.1) forma liczby mnogiej rodzajnika określonego (o) → nie tłumaczy się
os ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) kość
os () ос
rzeczownik (1.1) oś
(1.1) osis
os ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) oś (linia centralna układu) (1.2) oś
osový
os ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kość
os ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) wyziewy, opary o nieprzyjemnym zapachu (1.2) nieprzyjemny zapach, odór, swąd
(1) ett os, -oset,
(1.2) odör, stank
osa
złożenie rzeczownikowe lampos, matos, stekos
os ()
spójnik (1.1) jeśli, jeżeli