pak ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) (1.2)
(2.1) od: paka spójnik (3.1) tedy, zaś
(1.1-2)
(1.2) Za pomocą pakuł oraz paku przeprowadza się również kalfatrowanie, czyli uszczelnianie pokładu statku.
paczek pakowy
(1.1) (ice) (1.2) → smoła, pech < , picis → smola, żywica
(1.1) (1.2)
pak ()
przysłówek (1.1) mało partykuła (2.1) trochę
(1.1) Kam pak kohë. → Mam mało czasu. (2.1) Jam pak e lodhur. → Jestem trochę zmęczona.
(1.1) pak a shumë → mniej więcej
pak ()
spójnik (1.1) potem, więc, następnie, znowu
pak ()
spójnik (1.1) jednak, ale (1.2) pak … pak – albo … albo
(1.1)
(1.1) Ionowe pśeplety wóźe milinu jano w škrjeńcu a w rozpušćonce. Njejsu to pak elektrony, kótarež wóźe milinu, ale rozpušćone iony. → Jonowe struktury przewodzą prąd tylko stopione lub w roztworze. Nie elektrony są jednak tym, co przewodzi prąd, lecz (są tym) rozpuszczone jony. (1.2) Wiźaŕ jo nanoju wěšćił, až buźo jogo syn pak wjeliki kral pak wjeliki swěty. → Wróżbita wieszczył ojcu, że jego syn będzie albo wielkim królem, albo wielkim świętym.
(1.1) ale
„zaś, tedy”, „potem, więc”, „ale”, „ale”, / pâk, pâ „ale”, „znowu”, „znowu”
Wyraz ten jest enklityką.
pak ()
(1.1) pakować, paczka
paki, pakigi, pakiĝi, elpaki, enpaki, malpaki, enpakigi, enpakiĝi pako, pakado, pakaĵo, pakego, paketo, pakilo, pakumo, pakaĵaro, pakaĵujo, pakaĵvagono, valorpakaĵo
pak ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) pakiet (1.2) garnitur
(1.1) pakket
pak ()
przymiotnik (1.1) czysty
pak ()
paok
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) paka
pakaeż