Jeśli przykład paradygmatyczny opiera się na fizycznym materiale konkretnym (np. klocki, liczmany), to nazywa się go środkiem poglądowymBogdan Nowecki, Wybrane zagadnienia nauczania matematyki w szkole podstawowej, WSiP, Warszawa 1974, s. 241.. Środki poglądowe szybko przestają być potrzebne, ponieważ skutecznie prowadzą ucznia do swobodnego działania w abstrakcji.
Przykład przykładu paradygmatycznego Prawo monotoniczności dodawania można odkryć poprzez opowiedzenie konkretnej historii, np.: „jeśli Adam jest młodszy od Jacka, to za kilka lat nadal będzie tak samo”To zdanie jest właśnie przykładem paradygmatycznym. Uczeń powinien zauważyć, że nie ma znaczenia, że porównujemy tu Adama i Jacka. Porównując dowolne dwie inne osoby, przeprowadzilibyśmy to samo rozumowanie. Nie ma również znaczenia, ile konkretnie mają oni lat, ponieważ w treści tego przykładu się to nie pojawia. Następnie uczniowie mogą zauważyć, że nie ma również znaczenia, że w tym przykładzie porównywaliśmy wiek. W innych sytuacjach identyczne rozumowanie nadal będzie działać, np.: Kasia ma mniej zabawek od Joli. Jeśli obu dziewczynkom kupimy dodatkowo po tyle samo zabawek, nadal Kasia będzie miała mniej zabawek, niż Jola.