Pierwsza para pocisków trafiła w dziób i rufę statku wiodącego, druga jednostka została trafiona tylko jedną torpedą, ponieważ w szybko zmieniającej się sytuacji, elektromechaniczny przelicznik TDC (Torpedo Data Computer) nie zdążył przetworzyć ostatnich spływających informacjiDon Keith: Undersea warrior: the World War II story, s. 161-173.. Załoga „Wahoo”, nie czekając na wyniki pierwszej salwy, przygotowywała tymczasem okręt do ataku za pomocą gotowych do strzału torped z sześciu wyrzutni dziobowych. Po chwili wzrokowej obserwacji, załoga „Wahoo” odnalazła dwie kolejne jednostki – transportowiec wojska i zbiornikowiec. Pierwszy z nich był uszkodzony – pochylony na sterburtę oraz z zanurzoną rufą, drugi zaś wolno płynął wprost na „Wahoo”. Jeden z amerykańskich marynarzy zbyt szybko wcisnął przycisk strzału torpedowego – zanim cel został właściwie namierzony przez komputer kontroli ognia – i wystrzelona torpeda chybiła, zdradzając jednocześnie dowódcy transportowca kierunek, z którego należy się spodziewać kolejnego ataku. left|thumb|26 stycznia 1943 roku, „„Buyō Maru”” tonie po storpedowaniu. Widok z peryskopu USS „Wahoo”.