Niedługo potem został kaznodzieją ZKCh i prowadził działalność misyjną na terenie Warszawy i okolic. We wrześniu został członkiem Prezydium ZKCh, był kierownikiem działu misyjnego. Jednak 12 maja 1948 roku został wydalony z ZKCh, po czym próbował założyć własną wspólnotę. W roku 1950 i 1951 starał się uzyskać pracę u metodystów, na początku roku 1953 został diakonem u biskupa Michelisa, z Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.

W maju 1965 roku zezwolono mu na wyjazd do USA, gdzie dożył reszty swoich dni. Zamieszkał w stanie Maryland. Zmarł 1 sierpnia 1979 roku.

Miał dwóch synów, Aleksandra (ur. 1929) i Bogdana (ur. 1930). Bogdan zmarł w 1952 roku.

Polski Związek Ewangeliczny

W lipcu 1948 roku wespół z Eugeniuszem Kupskim i Kazimierzem Najmałowskim próbował utworzyć Polski Związek Ewangeliczny. Wszyscy trzej pracowali dla UB. Kościół ten miał się tym wyróżniać spośród innych, że został stworzony na wzór „radziecki”. Początkowo związek ten liczył trzy zbory (Ząbki, Łódź i Morawy). Biliński próbował zalegalizować ten związek, jednak bezskutecznie. W 1949 roku został przyjęty na okres próbny do Chrześcijańskiej Rady Ekumenicznej. W lipcu 1950 roku Najmałowski przeszedł ze swoim zborem do metodystów, a Biliński zgłosił chęć powrotu do Związku Ewangelicznych Chrześcijan (ZECh).