Następnie brał udział w dalszych walkach z Ukraińcami, a w późniejszym czasie w wojnie polsko-bolszewickiej z 1920. Po nastaniu pokoju kontynuował studia medyczne, które ukończył z tytułem doktora w 1924. Był asystentem w Klinice Chorób Wewnętrznych we Lwowie, kierowanej przez prof. Romana Renckiego.
W 1934 jako podporucznik rezerwy korpusu oficerów sanitarnych w grupie lekarzy był przydzielony do kadry zapasowej 6 Szpitala Okręgowego we Lwowie i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Był zatrudniony na stanowisku kierownika sanatorium przeciwgruźliczego w Hołosku, później był lekarzem naczelnym sanatorium w Worochcie. Od 1937 do 1939 pracował jako starszy asystent w Zakładzie Higieny Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Był autorem prac naukowych z medycyny. Należał do Towarzystwa Lekarskiego we Lwowie. W 1938 był jednym z założycieli Oddziału Lwowskiego Związku Lekarzy Państwa Polskiego, którego został pierwszym prezesem. Należał do Stronnictwa Narodowego.