W XIII wieku powstały też łacińskie wersje prozą, zawarte w Speculum Historiale Wincentego z Beauvais i Złotej legendzie Jakuba z Voragine. Z wieku XIII pochodzi jeszcze wersja angielska legendy włączona do South English Legendary. Z wieku XIV zachowały się trzy dolnoniemieckie, dwie islandzkie i dwie angielskie wersje legendy. W XV wieku historia ta pojawia się w Alphabet of Tales. W 1572 została wydana jak część wierszowanego Life of the Blessed Virgin Mary Wiliama Forresta. W następnym stuleciu wersja prozą ukazała się w Hierarchie of the Blessed Angels Thomasa Heywooda (1635). W XX wieku dramaty Teofilowi poświęcili B. C. Greene (Théophile, 1903) i A. Kingsley Porter (The Virgin and the Clerc, 1929).
Opowiadanie o Teofilu należało do najpopularniejszych średniowiecznych legend maryjnych. Gdzieniegdzie tego pokutnika wspominano w dniu 4 lutego. Nie był jednak wpisywany do synaksariów i martyrologiów.