za czyny te otrzymał Krzyż Walecznych. Do listopada 1920 służył w Oddziale III 3. Armii, wojsko opuścił w stopniu porucznika wracając w marcu 1921 do Krakowa na studia, które ukończył 28 kwietnia 1922, uzyskując na UJ stopień doktora praw.
W 1928 ukazała się najlepsza w jego dorobku monografia Środki zabezpieczenia prawnego konstytucyjności ustaw, a także praca Prawo konstytucyjne porównawcze. 28 lutego 1928 odbyła się na UJ dyskusja habilitacyjna Starzewskiego, a w czerwcu został zatwierdzony przez ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego jako docent prawa politycznego, ogólnego i polskiego. W latach 1930–1934 prowadził wykłady i ćwiczenia w Seminarium Prawa Politycznego i Prawa Narodów. 7 września 1934 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, objął wówczas kierownictwo Seminarium Prawa Politycznego, które sprawował do wybuchu II wojny. W 1935 poparł konstytucję kwietniową, publikując prace Typ nowego ustroju państwowego Polski oraz Uwagi o zwierzchnictwie sił zbrojnych oraz o prawie łaski Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. 1 czerwca 1938 uchwalono wniosek o przyznanie Starzewskiemu tytułu profesora zwyczajnego. Odznaczony został w 1938 Medalem Niepodległości.