W pierwszej dekadzie XX wieku schronisko było otwarte niemal wyłącznie latem, nie licząc pojedynczych grup pierwszych narciarzy. Na przełomie 1910 i 1911 roku nieznani sprawcy zdewastowali budynek i zniszczyli jego wyposażenie. Zburzono wówczas piec i spalono sprzęty takie jak stoły i ławy. Jednocześnie uszkodzeniu uległa konstrukcja drewnianego obiektu, który częściowo zgnił i z tego powodu przechylił się. Gruntowny remont wiosną 1911 roku został przeprowadzony przez Sekcję Narciarską TT sprawującą opiekę nad schroniskiem od roku 1907. Postanowiono wówczas przystosować budynek do warunków zimowych – we wnętrzu urządzono jedną izbę, w której nocować mogło sześć osób, w pozostałej zaś części zgromadzono zapas opału. Okiennice obito grubą blachą cynkową, zainstalowano też żelazne sztaby.