Jana Humpoli, który dokonał poświęcenia budynku. Budowa trwała w sumie blisko dziewięć lat.
Przebudowa Wiosną 1933 roku przystąpiono do planowanej rozbudowy, korzystając z materiałów intensywnie gromadzonych już w roku poprzednim. Dotychczasową drewnianą konstrukcję obudowano z zewnątrz ścianami z miejscowego kamienia, odpowiednio wydłużono skrzydła i dach. Powstała wówczas otaczająca stary budynek duża weranda, masywne schody wejściowe, nowe pokoje i wielkich rozmiarów sala jadalna, w której w warunkach letnich udzielano tanich noclegów dla dużych grup zorganizowanych, w szczególności wycieczek szkolnych. Dobudowano kuchnię i pomieszczenie gospodarcze. Po modernizacji obiekt mógł jednorazowo udzielić do 100 noclegów, jednak, co najważniejsze, uzyskano zamierzony efekt izolacji cieplnej. Wszystko to odbyło się jednak kosztem dostępu światła słonecznego, jako że zasadnicza część starego schroniska została zamknięta wewnątrz nowych murów. Koszt rozbudowy wyniósł 26 400 zł. Planowano też rozebranie w przyszłości drewnianego wnętrza i zastąpienie go konstrukcją kamienną, jednak plany te ostatecznie nie doczekały się realizacji.