Dalsze losy W kolejnych latach wprowadzano dalsze udogodnienia. Wybudowano pralnię z suszarnią i narciarnię (1935), zainstalowano oświetlenie gazowe, powstały nowe ubikacje (1936), a z pobliskiej studni doprowadzono niezamarzający zimą wodociąg (1937). W 1935 roku w ścianę werandy, obok wejścia wmurowano ujętą w dwa czekany pamiątkową tablicę poświęconą patronom obiektu, taternikom Leopoldowi Świerzowi i jego synowi Mieczysławowi.

Schronisko od początku swojej działalności cieszyło się dużą popularnością, działało bowiem w okresie świetności międzywojennej turystyki tatrzańskiej. Przyjmowało nie tylko indywidualnych turystów, ale organizowało także imprezy i obozy, między innymi obozy Polskiego Związku Narciarskiego. Uczestniczyła w nich elita przedwojennych narciarzy polskich: Helena Marusarzówna Stanisław Marusarz, Jan Marusarz, Andrzej Marusarz, Marian Woyna Orlewicz, Helena Becker, Bronisław Czech.

Schroniskiem początkowo zarządzali ostatni najemcy z poprzedniego obiektu PTT – Wiktoria i Józef Bigosowie. Następnie w 1931 gospodarzami została rodzina Krzeptowskich – Andrzej i jego żona Maria z Budzów (siostra Wiktorii Bigosowej), którzy w poprzednim roku prowadzili schronisko roztoczańskie.