81, 86., poetka Kazimiera Iłłakowiczówna określiła go mianem „wiernego Wójcika”K. Iłłakowiczówna, Legenda o Marysi w Belwederze [w:] Wiersze o Marszałku Piłsudskim 1912–1935, Warszawa 1936, s. 72–75., mówiono o nim również „nieodostępny Wójcik”J. Grzędziński, Maj 1926. Kartki z pamiętnika, Warszawa 1936, s. 28.. Ze względu na wyjątkową rolę u boku Piłsudskiego można go określić mianem przybocznego. W związku z tym jego postać często pojawiała się na publikowanych wówczas zdjęciach, we wspomnieniach, artykułach, poezji, czy żartach. W 1928 był już starszym wachmistrzem. Ok. 1932 wybudował w Sulejówku swój własny dom – „Willę Angorę”. W 1935 po śmierci Józefa Piłsudskiego w kondukcie pogrzebowym w Warszawie i Krakowie szedł w szpalerze przy samej trumnie.
W kolejnych miesiącach awansował do stopnia chorążego (zapewne w grudniu 1935), opiekował się Belwederem i pełnił rolę nieformalnego sekretarza wdowy – Aleksandry Piłsudskiej. W latach 1936–1939 był intendentem w Muzeum Józefa Piłsudskiego w Belwederze (tzw. Muzeum Belwederskie), czyli trzecią osobą w pracowniczej hierarchii, współtworząc tym samym placówkę poświęconą MarszałkowiMariusz Kolmasiak, Belweder 1818-2018, Warszawa 2018, s. 186..