Współcześnie w Polsce bartnictwo odradza się na niewielką skalę, a w tym także tradycja umieszczania oznaczeń na barciach.
Forma Znak bartny umieszczany był na drzewie zwykle z tej strony pnia, z której znajdowała się barć (wyjątkowo na drzewie mogły znaleźć się dwa znaki, gdy np. barć dano w zastaw innemu bartnikowi). Znamię wycinane było siekierą lub nożem na korze, czyli dość miękkim, łatwo poddającym się obróbce podłożu, co dawało pewną swobodę i ułatwiało stosowanie linii falistych. Znak składał się zwykle z kilku lub kilkunastu nacięć. Najczęściej złożony był z kombinacji kresek, rzadziej wykorzystywano linie faliste, koła, cyfry rzymskie, krzyże, elementy symboliki chrześcijańskiej. Znaki stawiano nie tylko na drzewach z istniejącymi barciami, ale także na drzewach potencjalnie nadających się na założenie barci, co chroniło je przed wyrębem. Często jednak w tak oznaczonych drzewach nie zakładano ostatecznie barci, mogło być ich nawet wielokrotnie więcej niż drzew z faktycznymi barciami. Znamię mogło być też umieszczane na przedmiotach należących do bartnika, np. na budach, narzędziach, strawie. Znaki bartne, wykonywane na kamieniach, mogły wyznaczać granice borów.