W związku z przyrastaniem kory i tym samym zarastaniem znamion bartnych były one co jakiś czas komisyjnie odnawiane.
Wygląd poszczególnych znamion mógł zmieniać się w czasie od form prostszych do bardziej złożonych. Ewolucja, zachodząca zwykle przy dzieleniu barci lub tworzeniu nowych, mogła odbywać się na dwa zasadnicze sposoby: komplikowanie znaków istniejących lub tworzenie zupełnie nowych znaków, złożonych z prostszych elementów jak kreski czy koła. Początkowo przy sprzedaży lub zamianie barci znaki na drzewach raczej usuwano i wyciosywano nowe, w późniejszym czasie modyfikowano istniejące na drzewach oznaczenia poprzez dodawanie kolejnych elementów do znaków. W sytuacji, gdy bartnik wszedł w posiadanie barci o różnych znakach, zdarzało się, że tworzył znamię poprzez połączenie wcześniejszych oddzielnych znaków.
Prawo Przepisy dotyczące znamion znane są m.in. ze zbiorów Prawo bartne, bartnikom należące Krzysztofa Niszczyckiego (1559) i Porządek prawa bartnego Stanisława Skrodzkiego (1618). Poszczególne znaki umieszczane były w księgach sądowych. Zmodyfikowane lub nowo utworzone znaki zgłaszano do akt bartnych i stawały się one prawomocne po zatwierdzeniu przez urząd bartny.