Starania Dragi Ljočić o uzyskanie równego statusu zawodowego doprowadziły do jej zwolnienia w grudniu 1889. Od tego czasu poprzestawała na prowadzeniu prywatnego gabinetu i dopiero w 1924 uzyskała prawo do emerytury.
W czasie wojen bałkańskich prowadziła działalność charytatywną, pomagając ubogiej ludności Belgradu, a także pracując w szpitalu wojskowym. Po zakończeniu I wojny światowej zaangażowała się w tworzenie Stowarzyszenia Kobiet Lekarek w Belgradzie, którego była pierwszą przewodniczącą. Stowarzyszenie dzięki niej zaangażowało się w budowę pierwszego w Belgradzie szpitala dla matek i dzieci (szpital otwarto w roku 1929).
Była tłumaczką prac rosyjskich z zakresu pediatrii, starając się upowszechnić wiedzę z tego zakresu w Serbii. Tłumaczyła teksty z zakresu ginekologii i położnictwa, stając się pionierką tych niedocenianych dotąd specjalizacji w Serbii.