Celem Hadorna było zorganizowanie ścisłej międzynarodowej współpracy naukowej na obszarze między genetyką a biologią rozwoju (genetyka rozwojowa).
Pracując w laboratorium Hadorna Walter Gehring skoncentrował się na problemach biologii rozwoju Drosophila melanogaster. Po uzyskaniu stopnia doktora (1965) wyjechał na studia podoktoranckie do laboratorium genetyka na Uniwersytecie Yale (New Haven).
Wyniki badań wykonanych z Garenem spotkały się z uznaniem. Po zakończeniu tej pracy w 1969 roku Gehring otrzymał stanowisko associate professor (odpowiednik profesora nadzwyczajnego) w Yale Medical School. Donald Poulson, specjalista w dziedzinie , skierował do laboratorium Gehringa (pracującego wówczas bez pomocy asystentów) młodego amerykańskiego genetyka, zainteresowanego embriologią, Erica Wieschausa (przyszłego noblistę). thumb|Biozentrum Uniwersytet Bazylejski Gehring wrócił do Szwajcarii w 1972 roku (do Bazylei przeniósł się również Eric Wieschaus). Objął stanowisko profesora w Uniwersytetu Bazylejskiego. W tymże roku w laboratorium Gehringa powstał pierwszy europejski bank DNA Drosophila.