por. 1 Kor 3, 3). W ten sposób, pozostając pod władzą cielesności, ciało nazywa się „ciałem cielesnym” (Kol 2, 11), jak również „ciałem grzechu” (Rz 6, 6), gdyż jest faktycznie kształtowane przez grzech (Rz 8, 3).
Człowiek może jednak opowiedzieć się za życiem według ducha, poprzez ukrzyżowanie swego ciała w Chrystusie (Gal 5, 24). Jest to możliwe dzięki temu, że Chrystus, przychodząc na świat w ciele „podobnym do ciała grzesznego”, potępił grzech właśnie w tym samym ciele (Rz 8, 3).
Ciało-soma Ciało-soma w nauczaniu św. Pawła jest znakiem całego człowieka w jego trzech stanach życia: w grzechu, gdy trwa w niewoli cielesności i nieprawości (por. Rz 6, 6), niewoli ciała-sarks. gdy się poświęca Chrystusowi gdy wkracza w życie uwielbione w zmartwychwstaniu
Ciało-soma nie jest „dla rozpusty, ale dla Pana, a Pan dla ciała” (1 Kor 6, 13), ciało-soma ma być wskrzeszone podobnie jak Pan (1 Kor 6, 14), w przeciwieństwie do tego, co zniszczalne (Flp 3, 19), nie mogące posiąść Królestwa Bożego (1 Kor 15, 50). Jest ono członkiem Ciała Chrystusa (1 Kor 6, 14-15) i świątynią Ducha Świętego i ma uwielbiać Boga (1 Kor 6, 19-20). Ciało-soma, oddane Panu, w zmartwychwstaniu okryje się niezrównanym pięknem. Nie będzie już mowy o tym, co zniszczalne, o ciele-sarks, które zamieni się w pył ziemi.