W okresie międzywojennym powróciła do malarstwa. Działała społecznie w środowisku artystycznym. W 1919 była członkinią poznańskiej delegacji na Pierwszy Powszechny Zjazd Polskich Artystów Plastyków i Delegatów Rady Sztuki w Warszawie, zaś w 1927 została powołana do Komitetu Artystycznego współpracującego z dyrekcją Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu (1929) w sprawie koordynacji plastycznej ekspozycji. W 1932 była członkinią Komitetu Wystawy Jubileuszowej w szkole Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych zorganizowanej z okazji 80. rocznicy urodzin i 60-lecia pracy malarskiej Leona Wyczółkowskiego. Planowała stworzyć własny salon artystyczno-literacki.
Od 1927 miała uprawnienia do nauczania rysunku w szkołach średnich ogólnokształcących oraz w prywatnych i państwowych seminariach nauczycielskich. Pracowała jako nauczycielka rysunków i robót ręcznych w Poznaniu, m.in. w Państwowej Szkole Przemysłowo-Handlowej, Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Dąbrówki oraz do 1939 w Prywatnym Katolickim Seminarium dla Wychowawczyń Przedszkoli. Była członkinią Stowarzyszenia Artystów w Poznaniu, Koła Artystek Wielkopolskich, Koła Artystek Polskich i Wielkopolskiego Zawodowego Związku Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy. Należała do Towarzystwa Popierania Przemysłu Ludowego w Poznaniu.