Okręty zostały zaprojektowane pod nazwami kontraktowymi „D” i „E”, przyznano im także tymczasowe nazwy „Ersatz Elsaß” i „Ersatz Hessen”, jako że miały zastąpić stare predrednoty i „Hessen”. Kontrakt na pierwszy okręt („D”) został przydzielony 25 stycznia 1934 roku stoczni Kriegsmarinewerft w Wilhelmshaven. Stępkę jednostki położono 14 lutego. W tym samym miesiącu Kriegsmarine zdecydowała się zmienić projekt, by mógł on toczyć walkę z budowanymi przez Francję pancernikami typu Dunkerque. Wyporność została zwiększona do 26 000 ton, dołożono także trzecią wieżę uzbrojoną w trzy działa kal. 28 cm. W związku z tym prace na „D” zostały wstrzymane 5 lipca, a stępki „E” nigdy nie położono. Kontrakty na budowę anulowano, przesuwając wysiłki na budowę dwóch pancerników typu Scharnhorst.
Charakterystyka techniczna Okręty miały mieć 230 m długości całkowitej i 225 m na linii wodnej. Szerokość miała wynosić 25,5 m a zanurzenie 8,5 m. Ostateczny projekt miał planowaną wyporność 20 000 ton. Okręt „D” miał być wyposażony w dodatkowe pomieszczenia, by mógł pełnić rolę jednostki flagowej floty. Okręt miał mieć napęd turbinowy, o mocy 125 000 shp (93 000 kW), co pozwalałoby na osiągnięcie prędkości 29 węzłów.