Wśród prekursorów Wielkiej Reformy należy wymienić też Ludwiga Chronegka, współtwórcę teatru Meiningeńczyków. Trupa nadworna z Meiningen, podróżując po Europie, inspirowała swoimi dokonaniami twórców całego kontynentu. Meiningeńczycy wprowadzili regułę zespołowości, a toporne dekoracje zastąpili odtwarzaniem realiów ze źródeł historycznych, starannie przygotowaną scenografią każdego spektaklu. Zerwali z teatralnym gwiazdorstwem, najlepsi aktorzy mogli równie dobrze grać pierwsze role, jak i epizodyczne rólki. Chronegka uznaje się za pierwszego nowoczesnego reżysera, którego zadaniem było scalenie wszystkich tworzyw teatralnych w jeden spektakl.
W roku 1873 w przedmowie do Teresy Raquin, Emil Zola, chcąc przeciwdziałać stagnacji sztuki teatralnej, nawoływał do poruszenia problematyki współczesnej, urealnienia sztampowych dekoracji i nienaturalnego aktorstwa. W niecałą dekadę później swoje artykuły teoretyczne wydał w formie zebranej w książce Naturalizm w teatrze z roku 1882. Wtórowali mu Georg Köberle w Niemczech i Władysław Bogusławski w Polsce, którego program streszczał się w haśle „O prawdę mi chodzi”.