w: Przestrzenie teorii 10/2008, s. 34–37..
Po wielkiej wojnie w nową koncepcję teatru wpisywały się zarówno biomechanika Meyerholda (jedność ciała ludzkiego i dynamicznej scenografii), jak i idee Brechta, który postulował przemianę widza w aktywnego uczestnika spektakluMarta Karasińska, Wielką Reformę Teatru między bajki włożyć? w: Przestrzenie teorii 10/2008, s. 38.. Osobne miejsce wśród twórców tego okresu zajęły koncepcje teatru okrucieństwa Antonina Artauda oraz teorii czystej formy Witkacego. Obaj potraktowali refleksje o teatrze na sposób filozoficzny, a ich dzieło zostało w pełni docenione dopiero po II wojnie światowej, stając się inspiracją dalszych zmian w teatrzeKazimierz Braun, Wielka reforma teatru w Europie: ludzie, idee, zdarzenia, Wrocław 1984, s. 29–33..
Rozwój nurtów Reformy Proces zmian określanych jako wielka Reforma Teatru zainicjował André Antoine w założonym przez siebie Théâtre Libre. Kolejni twórcy szukali własnych sposobów na realizacje teatralne, skupiając się na wybranym elemencie, na słowie, muzyce lub widowisku.