Prace Stiglitza czy Saeza i Diamonda sugerują, że przy występowaniu znacznych i niepożądanych nierówności odpowiednia może być znaczna nawet progresywność podatku. Dla ilustracji, uzyskaną przez Saeza formułą dla najwyższej stawki krańcowej może być:

gdzie: – stawka podatku, – iloraz społecznej użyteczności krańcowej pieniądza w rękach podatnika i rządu, i – surowa i skompensowana efektem substytucyjnym elastyczność podaży pracy, – parametr kształtu rozkładu Pareto dochodów.

Piketty i Saez, w oparciu o rozwinięte modele i obszerne dane empiryczne, argumentowali na rzecz optymalności podatku progresywnego z górną stawką powyżej 50–80%. Z drugiej strony, niektóre modele w historii tego nurtu prowadziły do wniosków, że optymalna może być zerowa stawka w specjalnym najwyższym progu, lub malejące w wysokich progach stawki.

Podatek od dochodu osób prawnych Badania nad podatkiem korporacyjnym (w Polsce tzw. podatek dochodowy od osób prawnych, CIT) wywodzą się od publikacji Harbergera. Odniósł się on m.in. do hipotezy, że ciężar tego podatku mogą ponosić raczej pracownicy lub konsumenci, niż właściciele kapitału – co w praktyce zależy od odpowiednich elastyczności podaży i popytu.